Een baan als korset (2)

Dolores Leeuwin (Het Klokhuis) stond gisteren in de Volkskrant. Zij vindt het fijn om alleen te zijn. Dit noemt zij een gekkigheidje. Ik vermoed omdat vrijwillige afzondering soms als asociaal gedrag wordt gezien. ‘In grote groepen krijg ik te veel indrukken binnen. Dan moet ik me soms even helemaal afsluiten. Als je dat niet van jezelf weet (…), dan blijf je je maar afvragen waarom je toch steeds zo moe bent. Nu weet ik dat ik soms gewoon lekker thuis moet blijven.’ Haar uitspraken zijn een feest van herkenning voor hoog gevoelige personen.

Ooit had ik een fijne baan en beoordeelde ik subsidieverzoeken. Hiervoor maakte ik analyses van plannen en organisaties. Regelmatig las ik voorstellen van honderden pagina’s om gegevens te vergaren. Mijn bevindingen, aanbevelingen en vragen schreef ik op tien formulieren. Dan is concentratie nodig om alle dwarsverbanden vast te houden. Het ging lang goed. In ons team hadden we afspraken over rust op onze werkkamer. Tot de reorganisatie kwam en ik in een kantoortuin belandde. De hele dag door overlegde mijn collega aan linkerzijde luidruchtig met de collega vijf meter rechts van mij. En op het bureau tegenover mij rinkelde de telefoon continu. Sommigen begrepen gewoon niet dat ik werd afgeleid. Er werd toch gezellig samengewerkt?

In zo’n situatie verandert je leuke baan in een knellend korset. Want dan zit je in een werkomgeving die wringt met je aard. Dit vreet energie en sloopt je inspiratie. Ik denk dat werkgevers meer kunnen bereiken met de talenten van hun werknemers. Op de juiste plek produceert een hoog gevoelige persoon de ene scherpe analyse na de ander.