Een baan als korset (1)

Twee stukjes in de krant inspireren mij vandaag tot bovenstaande titel. In het ene zegt een vrouw: ‘Ik heb geleerd wat mijn gekkigheidjes zijn. Zo vind ik het fijn om alleen te zijn.’ In het andere is een man boos over het UWV Werkblad. Volgens hem is het onzin dat werkzoekenden optimistisch moeten blijven. Wat heeft dit nu met elkaar te maken? Dat zal ik eens haarfijn uitleggen.

UWV
Het UWV is een ideale boksbal. Whatever can go wrong, will go wrong bij deze organisatie. Zelfs als een artikel of brochure goed is bedoeld, komt de tekst helemaal verkeerd over. Dat is sneu. In mijn vorige functie heb ik hun hoofd communicatie zelf geïnterviewd. Hij kwam op mij als vakbekwaam en redelijk over. Maar ook de beste medewerkers lopen vast bij zo’n gedrocht. Ik ken het UWV als een bureaucratische en starre organisatie. Tref je daar een verkapte machtswellusteling als coach, dan ben je zuur.

Kaders
Ik ken ook UWV-medewerkers die perfect begrijpen hoe de positie van werkzoekenden nu is. Zij proberen serieus te helpen en denken mee. Althans, binnen de krappe kaders die zij hebben. Helaas verbieden deze kaders hen om tegen werkzoekenden te zeggen: ‘Jongens, we komen hier 600.000 vacatures te kort. Laat dat zoeken voorlopig maar zitten. Ga met je WW-uitkering lekker overwinteren op Bali of aan de Middellandse Zee. Wij praten het wel goed bij de dames en heren politici. Als er een slecht betaald klusje tussendoor komt, roepen we een paar Polen. Kom maar terug als VNO-NCW haar werk heeft gedaan. Zodat de werkgevers jullie allemaal een leuke, volwaardige baan bieden.’
Jammer hè? Helaas moet je hier ook alles zelf doen.

Even serieus. Als jij in het korset van het UWV zou werken, wat zou jij dan kunnen bereiken?

Oh, over dat gekkigheidje in de eerste alinea schrijf ik later. Anders wordt dit bericht weer te lang. (Bah, ik hou toch helemaal niet van korsetten!)