Jubileum van mijn weblog

Vandaag bestaat mijn weblog precies twee weken. Het is dus de hoogste tijd voor een terugblik. Hoe bevalt het schrijven voor een deels onbekend publiek? Hoe kom ik aan onderwerpen? Wat vertel ik wel, en wat vooral niet? Daar zal ik het nu eens over hebben.

Plezierig scherp blijven
Schrijven voor dit blog is hartstikke leuk. Dat staat voorop. Het is een ideale manier om mijn hersenen aan het werk te houden. Wanneer ik een bericht schrijf, wil ik dat het klopt. Dus pak ik regelmatig de dikke Van Dale voor de juiste betekenis van een woord. Via internet trek ik gegevens na, het liefst bij de bron. Daardoor kom ik automatisch op websites van interessante organisaties. Soms gebeuren er trouwens onverwachte dingen. Het mooiste voorbeeld kwam tijdens het schrijven van een opiniestuk. Ik had mijn mening al ruwweg gevormd. Maar hoe meer informatie ik vond, hoe duidelijker mijn idee niet bleek te kloppen. Uiteindelijk ben ik 180 graden gedraaid en heb ik er zelf wat van opgestoken.

Inspiratie
Ik probeer authentiek en spontaan te denken. Natuurlijk word ik ook door mijn omgeving beïnvloed. Inspiratie voor onderwerpen haal ik uit kranten, internet, het dagelijkse leven en documentaires. Op reis heb ik zo vaak bijzondere mensen ontmoet. Daar kan ik nog jaren mee vooruit. Ik hoef niet ver weg te gaan om op ideeën te komen. Toch, wanneer ik andere blogs lees, lijkt het alsof alles al is geschreven. Er ligt een notitieblokje klaar voor al wat mij te binnen schiet. Vrijwel elke ochtend komt er bij het ontwaken een nieuwe gedachte op. Dat schijnt trouwens het effect te zijn van testosteron. Tja, dat is dus een ander verhaal en weer een toekomstig berichtje waard.

Schrijven voor onbekenden
Het is een beetje als springen in water waarvan je niet weet hoe diep het is. Want op een aantal volgers na, ken ik mijn lezerspubliek nog niet. Dat zorgt voor enige terughoudendheid, maar ik voel mij niet geremd. Sterker, het zet mij aan tot zorgvuldigheid en ruimer denken. Ik wil geen onderwerp schuwen dat binnen mijn belevingswereld past. Verder verwacht ik dat mijn blog vooral gelijkgestemden aan zal spreken. Zo gaat dat in het gewone leven toch ook. Maar ik hoop wel dat andersdenkenden soms van zich laten horen. Anders wordt het zo’n klef, eensgezind gedoe. En wie zit daar nu op te wachten?