Praten, praten, praten

Af en toe ontmoet ik mensen die vijf kwartier in een uur praten. Dat kan heel gezellig zijn, maar soms zit je er gewoon niet op te wachten. Bijvoorbeeld wanneer je aan het werk bent. In zo’n situatie zag ik een nieuwe collega voor het eerst. Binnen vijf minuten kreeg ik haar hele leven over mij uitgestort. Het ging maar door, ratelderatelderatel. Ik kon er bijna geen woord tussen krijgen. Op zulke momenten kan ik mijn eigen gedachten niet meer volgen.

Eenzaamheid
Waarom praten sommige mensen zo veel? Het kan natuurlijk hun enthousiasme, gewoonte, of eenzaamheid zijn. Of hun behoefte om zich te bewijzen. Bij sommigen lijkt het wel dwangmatig. Zijn ze letterlijk praatziek? Vaak hebben ze een grote familie- en vriendenkring. Aan eenzaamheid kan het dan niet liggen. Tenzij al die anderen eveneens non-stop het hoogste woord willen voeren. Dat komt in de beste families voor, ook in die van mij.

Wisselwerking
Er is een ongelijke wisselwerking tussen luisteraars en praters. Praters voelen zich sterk aangetrokken tot mensen die werkelijk kunnen luisteren. Andersom is dat minder vanzelfsprekend. Soms organiseert iemand een stiltewandeling in een mooi bos. Daar is behoefte aan. Opvallend is dat juist de organisator dan herhaaldelijk de stilte doorbreekt voor een babbeltje.

Cultuur
Misschien speelt cultuur een rol. Als ik vreemden ontmoet, heb ik de neiging om mij sociaal wenselijk te gedragen. Dus maak ik een belangstellend praatje. Ook als ik een keer geen zin heb om te kletsen. Het zegt iets over de kwaliteit van een relatie als je mag zwijgen zonder dat de ander daar iets achter zoekt. Mensen in Oman praten aanzienlijk minder dan wij. Dat blijkt zelfs uit antropologisch onderzoek. Deze week zag ik een documentaire over Bangladesh. Alle gefilmde gezinnen aten daar de maaltijd in volledige stilte. Misschien besteed je vanzelf meer aandacht aan eten, naarmate je er minder van hebt.